Shaedy

en haar aandoening, veroorzaakt door medicijnen.

(Door Diana Verhaegen, Cattery The Haecoon)

In November 2005 werden we overvallen door een uitbraak van * Bordetella. Niezen, kwijlen, moeilijk slikken en dus niet meer willen eten. Het begon met 2 katten waaronder Shaedy. Binnen twee dagen volgden er nog eens 3 katten op. Het was vreselijk om te moeten zien hoe snel je katten bergafwaarts gaan. En om te weten hoe besmettelijk het is.
Dus als een haas naar de dierenarts en die stond voor een raadsel. Het niezen leek op niesziekte, maar voor de rest waren er de symptomen die bij bordetella hoorden. Raar hoor,  vier dierenartsen op hun hoofd te zien krabben omdat het allemaal zo onduidelijk was. Tja, wat gingen we doen. Eerst maar allemaal aan de medicijnen, Doxoral in dit geval. Het meest gangbare wat je krijgt in een het geval men een virus vermoedt. Ik kreeg de medicijnen er bij de twee katten die het ergst ziek waren, niet in. Ook kregen deze twee katten omdat ze niet wilden/ konden eten een sonde via de hals in de slokdarm ingebracht. Een vreselijke ingreep die onder narcose plaats vindt. maar oh wat een opluchting, ik hoefde niet meer te dwangvoeren. Een kat moet namelijk eten om geen * leververvetting [vergiftiging van de lever door het niet kunnen afbreken van eiwitten]  te krijgen. Tijdens het inbrengen van een van de sondes had ik met de dierenarts nog een gesprekje over eventuele gevolgen van Doxoral en wat voor schade je kat daarvan over kon houden. Waar dat gesprek vandaan kwam weet ook eigenlijk niemand maar het zal wel een teken van boven geweest zijn.

Shaedy daarin tegen at wel gewoon, hoewel matig, ondanks haar zere keel. Afijn, bij het geven van het zoveelste tabletje Doxoral, zag ik dat de tablet bleef hangen en dus heb ik haar nog wat water na gegeven en dacht dat het daarmee gedaan was. Niet dus ze bleef maar slikken en uiteindelijk na veel slikken en kwijlen kwam de tablet er weer uit. Oke dan maar in twee delen geven. Slim als dat ze is wilde ze dat natuurlijk niet meer en gingen we over naar het fijn maken en het met een beetje boter op haar pootje smeren. Gelukt, de tablet zat er in. Aan het einde van de dag begon ze met overgeven, ze gaf slijm over, heel veel slijm en ook alles wat ze net gegeten had kwam er weer uit. Soms had ik het idee dat ze erin bleef,  zodat ik als de sodemieter met slijmzuiger [die je tijdens de bevalling gebruikt voor de kittens] alles probeerde uit te zuigen. Wij dus weer naar de dierenarts getogen en weer was er niets te zien en te vinden. Haar bloed werd nagekeken en alle waardes waren normaal. Dus een oorzaak van het overgeven was er niet. Het leek wel tijdens het overgeven dat haar voeding niet in haar maag kwam maar al daarvoor vast liep en dus weer omhoog kwam. Ze probeerde meerdere keren te slikken om het erdoor heen te krijgen maar dat lukte niet. En dus braakte ze al het voedsel uit. We hebben verschillende slijmoplossers geprobeerd en uiteindelijk hebben we een * endoscopie (een onderzoek met een optisch instrument waarmee het inwendige van organen kan worden onderzocht) laten doen. In de tussentijd moest al haar eten vloeibaar gemaakt worden, echt waterdun anders kreeg ze het niet naar binnen. Tijdens de endoscopie bleek dat ze een blokkade in haar slokdarm  had, een slokdarmstrictuur. Hierdoor konden ze met de endoscoop niet door haar slokdarm heen naar haar maag toe. Deze strictuur sluit bijna heel haar slokdarm af zodat er geen voeding door naar haar maag kan. Omdat dit bijna nooit voorkomt dachten we dat dit ook bijna het einde van Shaedy zou zijn. Vanaf die dag zijn alle katten van medicijnen veranderd en kregen ze allemaal vloeibare zythromax.

Nu houden wij niet van zomaar opgeven, dus hebben wij [mijn vriendin Arida, tevens mijn dierenartsassistente en ik] verschillende specialisten gemaild met de vraag of iemand hier wat aan zou kunnen doen. Nou, ik moet je zeggen de antwoorden waren niet echt hoopvol en een voor een werden we afgewezen. Totdat we een mail kregen van dokter van Noort van de Universiteit van Utrecht (http://www.vet.uu.nl/site/viavet). Hij was erg hoopvol en wilde zijn medewerking verlenen. Hij had dit al vaker mee gemaakt en al vaker dieren met deze aandoening succesvol geholpen. Zijn specialisme is Gastro Enterologie. Pfff geweldig nieuws, dus wij hebben meteen een afspraak gemaakt.
Eenmaal daar hebben we een goed gesprek gehad waarin hij vertelde dat het twee kanten op kon gaan. Het zo laten, dan zou ze uiteindelijk doodgaan. Haar keel zou steeds verder dichtslibben met littekenweefsel waardoor  haar slokdarm volledig afgesloten zou worden. En niet meer zou kunnen eten. Of we zouden haar keel op kunnen laten rekken, met dezelfde mogelijkheid als eerder genoemd of met een uiteindelijk goed resultaat. Het risico van het oprekken van haar slokdarm was dat het zou scheuren en dan moesten we haar meteen in laten slapen. Het was moeilijk, heel moeilijk. Niet het kiezen wat te doen, maar het moeilijke en beladen woord dood steeds naar voren horen komen. Ze zou ook direct geholpen worden, we hadden dus ook weinig tijd om heel goed na te denken. Hoe langer we zouden wachten met deze behandeling hoe harder zou het littekenweefsel worden en de kans op herstel kleiner. Tijdens dit gesprek heeft dokter van Noort ons over de streep getrokken door zijn liefde en warmte voor dieren en de mens die daar achter zit. Gaaf hoor om zo’n volwassen man met jouw diertje te zien rondlopen, knuffen en kletsen alsof hij met een kindje rondliep. Zo super. Zo gezegd, zo gedaan. We hebben uitgebreid ons meisje geknuffeld en volgestopt met alle liefde die we hebben voor haar en haar in alle vertrouwen meegeven aan dokter van Noort.

Shaedy bleek een littekenstrictuur van 8 cm in haar keel te hebben, veroorzaakt door die Doxoral tabletten. Wat vrij zeldzaam is, zo’n groot stuk. Aan de bovenzijde van de slokdarm zat een erg dikke rand en aan de onderzijde een iets minder dikke rand en daartussen rauw weefsel. Deze randen moesten worden opgerekt met een ballonnetje.
Bij het oprekken gaat er een soort katheter de keel in, op de plek waar het nodig is wordt er een ballonnetje opgespoten met vloeistof. Zodra er genoeg gerekt is wordt de vloeistof weer uit het ballonnetje gezogen, zodat de katheter naar een volgende plek kan worden geschoven of er weer uit gehaald kan worden. Na elke behandeling kreeg Shaedy veel medicatie mee naar huis. Ze mag absoluut niet braken want door het maagzuur zouden er weer stricturen kunnen ontstaan, dus kreeg ze daar een drankje voor. Ook kreeg ze een emulsie voor een beschermlaagje in haar slokdarm ter voorkoming van beschadiging. En prednison om de aanmaak van littekenweefsel tegen te gaan. Al deze medicijnen moesten, ieder half uur, na elkaar gegeven worden. Al met dus 1 ½ uur voordat zij alle medicijnen gehad had.
Nadat we zo’n drie keer bij dokter van Noort terug waren geweest, brak er een dag aan dat Shaedy het volgens ons niet meer zag zitten. Vreselijk om te zien hoe down ze was, daardoor had ik dus voor mijzelf al besloten dat het zo niet meer hoefde. Ze sliep alleen maar en wilde niet meer eten, oogjes met een blik op oneindig en zag er erg ziek uit. Samen met Arida hebben we die avond vreselijk gehuild omdat we er van overtuigd waren dat dit het einde zou zijn. Arida heeft toch de volgende dag [vrijdag, de dag van de waarheid] nog eenmaal met dokter van Noort gebeld, hij eiste dat wij nog een keer naar hem zouden komen. Je moet weten dat op vrijdagmiddag er niet geopereerd wordt in Utrecht maar na een paar telefoontjes had dokter van Noort het voor elkaar dat er die middag toch een anesthesist aanwezig was en heeft zijn eigen afspraken allemaal afgebeld. Dus met spoed naar Utrecht. Daar werd er weer met de endoscoop gekeken en heeft dokter van Noort Shaedy toch weer behandeld. Het was niet erger geworden, het zag er zelfs beter uit. We moesten echt even volhouden. Dat hebben we gedaan en na 9 keer oprekken is ons meisje er nog steeds hier. We zijn dokter van Noort erg dankbaar voor. Een echte vakman in hart en nieren.

Qua voeding moesten we uiteraard ook nog wat zien te vinden wat Shaedy goed zou kunnen eten. Brokjes zal zij met deze aandoening nooit meer kunnen eten. We zijn begonnen met het wellen van brokken en blikvoer. Maar daar moet een kat zo’n grote hoeveelheid van eten dat je ze er bijna de hele dag voor op moet sluiten om aan genoeg voedingsstoffen te komen en dan nog kan je ze maar net op gewicht houden. Iedere keer als er dan weer wat gebeurde was ze ook gelijk weer het aangekomen gewicht kwijt. Alles wat we hiervan gaven moest heel vloeibaar gemaakt worden. Uiteindelijk zijn we op * Carnibest uitgekomen. Wauw alsof er een nieuwe wereld voor ons open ging. Carnibest aangelengd met een heel klein beetje lauw water maakte de boel een beetje blubberig en gleed als een paling naar binnen. Na maanden hebben we eindelijk een goed voedsel gevonden en ons meisje heeft eindelijk weer een normaal dagelijks leven. Alle katten eten overdag carnibest. In het begin werd het met lange tanden naar binnen gewerkt, maar alles went. s Avonds gaat Shaedy bij mijn jongste dochter op haar kamer, zij zorgt al vanaf het begin van deze toestand ‘s nachts voor Shaedy. Op deze manier kan de rest nog wat brokjes kunnen eten en zodat Shaedy dat kan eten wat ze moet hebben  We zijn al met al van november 2005 tot april 2006 bezig geweest om alles weer in het gareel te krijgen en het lukte.

Dit verhaal is een nog wat beknopte versie van de werkelijkheid. Laat ik je wel verzekeren dat het lichamelijk en emotioneel gezien een heel erg zware tijd is geweest.

Met Shaedy gaat het super de puper. Wel hebben we besloten om Shaedy samen met nog een poes van ons bij de zus van Arida te laten wonen zodat Shaedy helemaal een normaal leven kan krijgen en nooit meer opgesloten hoeft te worden en ook het geluid van brokjes niet meer hoeft aan te horen. Want hoe dan ook die troel blijft het proberen om een brokje te stelen, met alle gevolgen van dien.

Mijn grote dank gaat uit naar iedereen die in Shaedy is blijven geloven. Arida, dokter van Noort, mijn jongste dochter Jacky, natuurlijk de rest van het gezin en uiteraard Shaedy zelf. Zij heeft er heel hard voor moeten werken om weer een vrolijk, gezonde kat te worden ondanks het kleine gebrek wat ze nu heeft.

Om u een indruk te geven, volgen hier een "ervoor" en een "erna" foto van Shaedy. Let goed de kop en de poten van Shaedy.

Voor het gebruik van Carnibest	Na het gebruik van Carnibest